تاریخ اسلام پر از لحظه‌هایی است که اگر وحدت میان مسلمانان وجود داشت، مسیر تاریخ تغییر می‌کرد. جنگ‌های خونین میان شیعه و سنی که قرن‌ها انرژی امت اسلامی را به هدر داد، اصلاً شکل نمی‌گرفت. اگر مسلمان‌ها به جای درگیری‌های داخلی، دست در دست هم می‌گذاشتند، سقوط اندلس ــ که روزی مرکز تمدن درخشان اسلامی بود ــ اتفاق نمی‌افتاد. استعمارگران غربی هم نمی‌توانستند سرزمین‌های اسلامی را تکه‌تکه کنند؛ از تقسیم عثمانی گرفته تا استعمار هندوستان و کشورهای عربی. حتی در قرن اخیر، اگر وحدت بود، رژیم صهیونیستی هرگز نمی‌توانست در قلب دنیای اسلام پایگاه پیدا کند و فلسطین این همه رنج نکشد.
امروز نیز نمونه‌های روشن این ضعف وحدت را می‌توان در غزه و فلسطین دید. مردمی که سال‌هاست زیر بمباران و محاصره زندگی می‌کنند، تنها و بی‌پناه مانده‌اند؛ زیرا امت اسلامی هنوز نتوانسته است با یک صدای متحد از آنها حمایت کند. اگر کشورهای اسلامی با جمعیت، منابع و موقعیت ژئوپلیتیک عظیم خود متحد بودند، هیچ قدرتی جرئت نمی‌کرد این همه ظلم را ادامه دهد. سکوت یا اختلاف میان کشورهای مسلمان، به دشمنان فرصت داده است تا رنج مردم بی‌گناه را ادامه دهند.
اختلافات داخلی، ما را از «تمدن‌سازی» بازداشت. در حالی که مسلمانان در علم، فرهنگ، معماری و معنویت حرف اول را می‌زدند، دشمنان با تفرقه‌افکنی توانستند جلو پیشرفت را بگیرند. وحدت یعنی اینکه مسلمان‌ها به جای جنگیدن با هم، برای ساختن آینده‌ای مشترک همکاری کنند و از ظرفیت‌های یکدیگر بهره ببرند. اگر این اصل فراموش نمی‌شد، امروز امت اسلامی نه‌تنها ضعیف و پراکنده نبود، بلکه می‌توانست یکی از قدرت‌های بی‌رقیب جهان باشد.
پس روشن است که وحدت نه یک انتخاب ساده، بلکه مسئله‌ای حیاتی و تعیین‌کننده برای عزت و حیات امت اسلامی است.