از مادران شهید تا خطبه‌خوانان دربار دشمن، از کربلا تا امروز
وقتی از عاشورا حرف می‌زنیم، ذهن‌مون می‌ره سمت شمشیر، عطش، میدان جنگ… ولی اگه دقیق‌تر نگاه کنیم، عاشورا فقط یک میدان نبرد نبود؛ یک مدرسه بزرگ بود. مدرسه‌ای که توش هم مردها قهرمان بودن، هم زن‌ها. زنانی که فقط «همراه» نبودن، بلکه ستون نهضت بودن. از مادر شهید و خواهر امام گرفته تا دختر نوجوان و همسر دل‌نگران؛ هرکدوم‌شون، نقشی ایفا کردن که اگه نبود، عاشورا اون عاشورای ماندگار نمی‌شد.1
مادرانی که فرزند فدا کردند، نه گریه
در عاشورا، مادرانی بودن که وقتی فرزندشون خواست برای امام بجنگه، نگفتن: «نرو، خطر داره»؛ گفتن: «برو، این راه درسته». مثل ام وهب که خودش پسرش رو راهی میدان کرد، یا رباب که علی‌اصغرش رو در آغوش گرفت و گفت: اگر قراره بچه‌م تشنه بمیره، بذار در راه خدا باشه. این مادرها، فقط عاشق نبودن؛ «آگاه» بودن. می‌دونستن گاهی لازمه دل از عزیزترین آدم‌ها کند تا حقیقت زنده بمونه.
سخن امام سجاد علیه‌السلام:
ما رأیتُ قَطیبَةً أنطَقَ مِن عمّتی زینب؛
من هرگز زنی سخنورتر از عمّه‌ام زینب ندیدم.
حضرت زینب (س)، صدای دوم کربلا
اگر امام حسین (ع) فریاد حق رو در میدان جنگ بلند کرد، حضرت زینب (س) اون فریاد رو به گوش تاریخ رسوند. کسی که در مجلس یزید، بدون ترس گفت: «جز زیبایی ندیدم». همون زنی که با دست‌بسته، ایستاد جلوی خلیفه‌ی وقت و گفت: «ای یزید! هر کاری می‌خوای بکن، ولی بدون صدای حسین خاموش نمی‌شه». خطبه‌های حضرت زینب در کوفه و شام، از شمشیر برنده‌تر بودن. اون، پرچم‌دار روشنگری بعد از کربلا بود.
!زنانی که فقط اشک نریختند، ایستادند!
اونا فقط گریه نکردن. زینب (س) خطبه خوند. رباب بچه‌اش رو داد و صبر کرد. لیلا صبر مادرانه نشون داد. دلهم، همسر مسلم، مشوق او در مبارزه بود. سکینه، دختر نوجوان امام حسین (ع)، با رفتار و متانتش، عمق مظلومیت اهل‌بیت رو به مردم نشون داد. این زن‌ها، درون‌شون پر از داغ بود، ولی «قوی‌تر از داغ» رفتار کردن. این یعنی قله انسانیت.
اسارت، تحقیر نبود؛ تریبون بود..
وقتی دشمن زنان اهل‌بیت رو اسیر کرد، خیال کرد کار امام تموم شده. اما اشتباه می‌کرد. از مدینه تا شام، زنان کاروان اسرا، پیام‌رسان خون شهدا بودن. با نگاه‌هاشون، با حرف‌هاشون، با سکوت‌شون، با صبرشون. تو کوفه، مردم گریه می‌کردن، ولی حضرت زینب گفت: «گریه نکنید، شرم کنید از سکوت‌تون». در شام، وقتی یزید جلوی همه نشسته بود، زینب (س) بلند شد و حقیقت رو توی صورتش گفت. اونا نشون دادن که حتی در بند، می‌شه آزاد بود.
عاشورا هنوز ادامه داره؛ زن حسینی امروز کیه؟
زن حسینی امروز، فقط کسی نیست که روضه بخونه یا چادر مشکی سر کنه. زن حسینی یعنی کسی که وجدان بیدار داره، اهل اقدامه، از ظلم نمی‌ترسه، و ساکت نمی‌مونه. امروز هم کربلا ادامه داره؛ فقط شکل ظلم‌ها فرق کرده. امروز شمرها، گاهی با بمب سراغ کودکان غزه میان، مثل نتانیاهو. گاهی با فساد اقتصادی، فقر می‌سازن. گاهی توی رسانه، دروغ رو جای حقیقت می‌ذارن. در این دنیا، اگر زنان شبیه زینب نشن، صدای حق گم می‌شه..
ما هم باید مثل زینب باشیم!
الگوی ما، باید زنانی باشن که در عاشورا فقط «نبودن» رو انتخاب نکردن، بلکه «بودنِ مؤثر» بودن. اگه زن‌های اون روز کربلا نبودن، خون امام حسین فقط تو خاک می‌رفت؛ اما با حضور اون‌ها، خونش توی دل تاریخ جاری شد. امروز هم اگه زن‌ها نسبت به ظلم، فساد، بی‌عدالتی، انحراف، یا تحقیر انسان‌ها بی‌تفاوت باشن، همون اتفاقی می‌افته که توی کوفه افتاد: حق تنها می‌مونه… زن امروزی، می‌تونه مادر، معلم، دانشجو، نویسنده یا کارمند باشه؛ مهم اینه که صاحب بصیرت باشه و مثل زینب، روشنگر. زن حسینی، زنیه که حتی اگه اشک می‌ریزه، اشکش آگاهی میاره. حتی اگه داغ می‌بینه، ساکت نمی‌مونه. حتی اگه تحقیر می‌شه، از حقیقت عقب نمی‌کشه.
عاشورا، فقط مردانه نبود؛ زنانه هم بود..
در عاشورا، مردان با خون‌شان فریاد زدند، اما این زن‌ها بودند که صدای آن فریاد را به گوش تاریخ رساندند. اگر امام حسین (ع) قیام کرد، حضرت زینب (س) ایستاد تا این قیام خاموش نشود. او در اوج اسارت، با خطبه‌ای پرشور در مجلس یزید، نقاب از چهره ظلم برداشت. اگر زینب نبود، عاشورا فقط یک حادثه می‌ماند؛ نه یک نهضت جاودانه.
زنانی مثل رباب، لیلا، ام‌وهب و سکینه، هرکدام تکه‌ای از روح عاشورا بودند. رباب، مادرانه علی‌اصغر را تقدیم کرد. ام‌وهب، پسرش را روانه میدان کرد و سکوت نکرد. حضرت سکینه، با وقار و صبر، پیام مظلومیت را در دل دشمن ماندگار کرد. این‌ها زنانی بودند که با اشک و آگاهی، ستون‌های عاشورا را بنا کردند.
و حالا نوبت ماست. اگر ما بخواهیم حسینی باشیم، باید زینبی هم باشیم. در برابر ظلم، ساکت نمانیم؛ در برابر دروغ، بی‌تفاوت نباشیم. زن حسینی امروز، کسی‌ست که آگاه، باصلابت، صبور و روشنگر است. جامعه‌ای که زنانش زینب‌وار فکر و رفتار کنند، هرگز اسیر شمرهای زمانه نمی‌شود.
عاشورا هنوز ادامه دارد… و ما، اگر بخواهیم، می‌توانیم ادامه‌دهنده همان راه باشیم؛ راهی که با صبر زنان و خون شهیدان، تا همیشه روشن مانده است.2
بدون دیدگاه