رستاخیز ایران ۲۴ | « میشل فوکو »

من میشل فوکو هستم، فیلسوف فرانسوی. وقتی شعله‌های انقلاب در ایران زبانه کشید، به آنجا سفر کردم تا این پدیده شگفت‌انگیز را از نزدیک درک کنم. بسیاری در غرب آن را حرکتی واپس‌گرایانه می‌خواندند، اما من قیامی را دیدم که برای بازپس‌گیری «هویت» و «کرامت» شکل گرفته بود.

اسلام در سال ۱۹۷۸ [۱۳۵۷] افیون توده‌ها نبود؛ دقیقاً برعکس، روحی بود برای یک جهان بی‌روح…

این قیام، قیام انسان‌هایی با دست خالی است که می‌خواهند سنگینیِ فشارِ تمامِ جهان را از روی دوش خود بردارند…

مردم ایران می‌خواهند بندهای وابستگی را که آن‌ها را تحقیر کرده است، پاره کنند.

این انقلاب، رهبری داشت که با تمام رهبران قرن بیستم متفاوت بود.